Gdyby nie ludzie

Gdy­by nie lu­dzie, gdy­by nie ist­nie­li
tak na­tręt­nie, ze swo­im łu­pie­żem, pa­ra­no­ją,
wy­strzę­pio­ny­mi spodnia­mi, an­ty­se­mi­ty­zmem,
kło­po­ta­mi w pra­cy, trwa­łą on­du­la­cją, skłon­no­ścią do uprosz­czeń i za­dysz­ki,
gdy­by wca­le nie trze­ba ich było po­zna­wać,
prze­cie­ra­ją­cych za­mglo­ne oku­la­ry, wy­cie­ra­ją­cych za­ma­szy­ście buty
„strasz­ne dziś bło­to”, ocie­ra­ją­cych bez­sil­ną łzę,
gdy­by nie otwie­ra­li przed każ­dym tak od razu
swo­ich otłusz­czo­nych serc i wy­szmel­co­wa­nych te­czek
z prze­tar­ty­mi na zgię­ciach pa­pie­ra­mi
„chwi­lecz­kę, gdzie ja po­dzia­łem to za­świad­cze­nie”,
gdy­by w ogó­le ich nie było, tych za­nad­to ta­kich sa­mych
i nad­mier­nie od­mien­nych świa­tów z pod­wyż­szo­nym ci­śnie­niem,
z wy­gó­ro­wa­ny­mi żą­da­nia­mi „pa­nie mu­sisz pan mi po­móc”,
zbyt gło­śno mó­wią­cych, zbyt na­ocz­nie ży­wych,
zbyt do­tkli­wie ludz­kich,

o ile ła­twiej by się mó­wi­ło „nic co ludz­kie nie jest…”

Stanisław Barańczak